نياز به هدايت ائمهء معصومين عليهم السلام بنمايند و در نتيجه از آنها فاصله بگيرند تا تحت تأثير تربيت دينى و معنوىِ آنها واقع نشوند . براى همين بود كه از مطرح شدن آنها در مراكز علمى و اجتماعى مىترسيدند ، چون مىديدند ، ظهور توان علمى و هدايت‌هاى روشن‌گرانه آنها موجب رشد و اقتدار تفكّر شيعى و گرايش بيشتر مردم به اهل بيت عليهم السلام مىشود . اينكه مىبينيم در كتاب‌هاى كلامى امامت را از قول پيامبر صلى الله عليه و آله با عبارت : رياست بر كل امور دين دنياى بشر تعريف كرده‌اند ، به نظر مىرسد در اين تعريف بيشتر به جنبهء ولايت امام نسبت به امور جامعه و جانشينى او از پيامبر در زمامدارى توجّه داشته‌اند ، چون بعد رهبرى و زمامدارى امور دينى و معنوى و عظمت علمى اهل بيت عليهم السلام قابل انكار نبوده است و از آنجا كه ارشاد و هدايت مردم در امور دينى و معنوى به مسائل سياسى ارتباط پيدا نمىكرد ، لذا مورد مخالفت جاه‌طلبان نبوده است . و اگر مىخواستند در اين جهت هم به مخالفت با آنها بپردازند ، مردم قبول نمىكردند ، چون مردم از توان علمى آنها باخبر بودند . از مفهوم كلمهء ولايت ، بيشتر زمامدارى و مديريت شؤون جامعه و حكومت و حفظ نظم استفاده مىشود . آياتى مثل : « إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ